Ons verhaal

Volgens Kim

Zoals elke ‘lovestory’ start de onze ook met twee mensen en een ‘once upon a time…’ Alleen… Waren die twee mensen eerst helemaal niet gek van elkaar en verliep alles met heel veel vallen en opstaan – letterlijk én figuurlijk dan. Dat kwam ook wel vaak door de alcoholische invloed; maar het verhaal van de eerste avond met rode wijn; dat kennen jullie inmiddels wel al.  

Xavier was voor mij een snob; een vriendje van Vital waar ik niet meer tegen moest zeggen als ‘Wat mag het zijn?’, ‘Alles goed; met jou, aan zee…?’, ‘Schoon weer he’ (terwijl het waarschijnlijk bakken aan het regenen was) en 'Daaaaag’. Maar die dingen zeg ik dan ook tegen 99% van het cliënteel in de Falstaff. Op flirt-gebied een NO GO dus.

Maar ik gaf die 'Zebedeus' (ik ben niet grof; Xavier leerde mij dat woord zelf), dan toch maar eens een kans. Ik wou nog iets drinken, wou niet naar huis en kon dan beter maar met iemand een zinnig woord wisselen. Althans vraag ik me af of er na die vier wijnen nog wat zinnigs uitkwam. Van een afspraakje kwamen er, jullie raden het al, twee en drie en vier en vijf. Maar dan wel met heel wat tijd tussen. Want we moesten elkaar niet; zoiets paste gewoon niet in ons hoofd denk ik. Maar wat zegt men dan over aantrekkingskracht; blijkbaar was die er dan toch. U raadt het nooit; maar hoe langer we elkaar kenden, hoe meer dialogen (en ook wel monologen; want daar ben ik wel een krak in) volgden, hoe meer bleek dat we toch heel wat gemeen hadden/hebben & zo gaven wij twee hopeloze zielen, het toch een kans met wel heel veel investering van onze omgeving; daar moeten we jullie wel dankbaar om zijn.

Plots ging alles in een treinversnelling. We groeiden uit tot kibbelend koppel, ik werd plots tante, hij leerde al mijn gekke, nog meer praatzieke familieleden kennen, we wisselden vrienden uit, ik leerde hem het openbaar vervoer gebruiken, hij probeerde mij te leren drinken (maar dat is niet gelukt) en zo verhuisden we uiteindelijk naar onze nieuwe thuis.

Die stroomversnelling hield aan en plots kreeg ik op een zeer ongepast moment een veel te grote ring in mijn neus geduwd. Geen droomaanzoek; maar wel echt en puur – zo chaotisch als we zijn.

Ondertussen heel wat maanden, plannen en ideeën verder hebben we besloten dat het toch maar eens tijd werd. Met de nodige emotionele momenten, waar ik liever niet over uitwijk; ik word er namelijk nu al emotioneel van, besloten we om het te DOEN.   Wij hopen op een happy ever after en die zetten we graag in met jullie!

PS: Aangezien ik jullie informant zal zijn; jullie kunnen ons hier namelijk de komende weken volgen (en wellicht zal ik meestal bloggen), laat ik jullie nu nog maar even genieten van alle rust en stilte; want ik beloof u mensen het wordt SPANNEND!

Volgens Xavier

Alles begon op een koude, regenachtige novemberavond 2009 in de Falstaff, dé bakermat van zovele relaties…

Kim was aan het werk, ik zat aan de toog te genieten van een heerlijk pintje… Het was tenslotte de laatste avond van ons jaarlijks verlof in Knokke, alhoewel dat pintje weinig te maken heeft met verlof of omgekeerd ;-)

Ons contact bleef tot die dag beperkt tot “hallooooo” of “daaaaag”, en nog andere typische ‘Kim-begroetingen’. Behalve dan die avond in de Carré misschien, ergens in oktober, toen de wodka m’n bloedgehalte oversteeg, en de hormonen de bovenhand namen… Had Facebook niet bestaan, ik zou het nooit geloofd hebben…

Nu, enkele uren later, en enkele pintjes later, kwam Kim bij me zitten… Ze had net gedaan met werken, bestelde zich een glaasje rode wijn en begon zowaar een conversatie…. Conversatie is eigenlijk niet het juiste woord, dit is namelijk een gesprek tussen twee mensen. Al snel wist ik dat het moeilijk ging worden om door al dat geratel heen zelf een woordje te kunnen placeren… Bovendien werd ik meegezogen in haar zwoele blik en overdonderd door nog een koppel troeven…

Toen Kim haar derde glaasje wijn had genuttigd, en ik ondertussen bijna heel haar levensverhaal kende, was mijn beurt gekomen… Nu ja, bepaalde lichaamsfuncties begonnen te haperen, en ik vermoed dat er andere in werking traden… Blijkbaar niet alleen bij mij…

Want nog geen vijf minuten later was onze eerste kus een feit. De volgende morgen, de eerste werkdag…. Pffff…. Overslapen, opstaan met én een kater én een vrouw… En nog een souvenir’tje van mevrouwtje: haar gebit in m’n onderlip… De maanden daarna werden vooral gekenmerkt door een bepaalde wederzijdse aantrekkingskracht, zonder dat één van ons beiden daar aan wilde toegeven…

Op zich leek het meer een afstotingskracht, bang omwille van het leeftijdsverschil, schrik om terug gekwetst te worden, bindingsangst, noem het maar op…

Toch hebben we in die maanden dikwijls afgesproken, wat uiteindelijk in maart 2010 leidde tot ‘een officiële relatie’. Nu, bijna 3 jaar verder, staan wij op het punt te trouwen… Uiteraard zijn er in die drie jaar ook moeilijke momenten geweest met ‘vallen en opstaan’, zinloze discussies en kleine ergernissen…

Maar op elk ogenblik zijn we er samen terug uitgekomen, door wederzijds respect en begrip voor elkaars tekortkomingen.

9 maart 2013 zal voor mij dan ook één van de mooiste dagen van m’n leven worden… Trouwen met de vrouw van m’n leven…